کولاک

یک وبلاگ برای خودم

کولاک

یک وبلاگ برای خودم

  • ۰
  • ۰

الهی

خدایا، بنده‌ی ضعیف و روسیاهت، دلش پر است؛ از آدم‌ها، از رفتار آدم‌ها، از کاستی‌ها و ضعف‌های خودش، از زندگی ملال آوری که برای خودش ساخته، از قفسی که برای خودش تدارک دیده، از زجری که ماحصل کارهای خودش است، دلم بد جوری هوای گریه دارد اما مگر گریه به همین سادگی‌هاست؟!
خدایا، دلی داده‌ای که هر لحظه در معرض شکستن است؛ سخت است مراقبش باشی که نشکند، که نگیرد، که پرنشود، که تاب بیاورد.
خدایا، همه‌ی انسان آیت و نشانه‌ی توست اما چه غوغایی‌ست دل انسان! معجزه‌ای‌ست بی همتا؛ اما فقط از دست انسان‌هایی همچون ما بر می‌آید که اینچنین آلوده و سیاه‌اش کنیم که اسمش را بتوان سنگ گذاشت.
خدایا، دلم گرفته، نمی‌دانم چه کنم همانطور که نمی‌دانم با زندگی‌ام چه کرده‌ام و چه می‌خواهم بکنم.
خدایا، کمکم کن و مرا یک آن و یک لحظه و کمتر از یک آن و یک لحظه به حال خودم رها نکن.
  • ۹۷/۰۳/۰۸
  • Milad

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی